Maaslanders maakten op oude dag nog een verre reis
: 16 mei 1952
: K-00013
Maaslanders maakten op oude dag nog een verre reis ECHTPAAR v. d. POL-LE BRUN KEERDE UIT DE V.S. TERUG Zoals we deze week reeds in een kort bericht meldden, keerde 't echtpaar v.dl. Pol-le Brun na een verblijf van een half jaar uit de V. S. per vliegtuig terug. Begroet door een stralende lentezon, jubelende kinderen en kleinkinderen, verscheen Donderdag tegen het middaguur het echtpaar in de deuropening van de K.L.M. Constellation „Vlaardingen" op het vliegveld Schiphol. Een half jaar lang waren zij de gast geweest van hun 6 kinderen in Amerika, die hun bejaarde ouders, resp. 84 en 82 jaar, deze reis hadden aangeboden. Gebruind door de Californische zon en in het geheel niet vermoeid van de lange reis, waren zij toch blij weer thuis te zijn, want zo vertrouwde opa van der Pol ons toe — mooier land als Holland. bestaat er toch maar niet. Ruim 31 jaar geleden maakten zij ook deze tocht, toen natuurlijk per boot en samen met de 10 kinderen, Van de 10 kinderen bleven, toen de ouders naar Holland terugkeerden, 6 zoons achter en 1 andere zoon en een dochter voegden zich later weer bij deze vier. 9 November van het vorige jaar zijn de krasse oudjes voor de tweede maal in hun leven de oceaan overgestoken. Dat zij veel belangstelling zouden ondervinden lag hierbij voor de hand, maar dat ze reeds bij aankomst op het Amerikaanse vliegveld door filmoperateurs en 10-tallen fotografen zouden worden begroet had toch niemand kunnen voorzien. Zo was het bij aankomst, en zo bleef het: ook: de beiden echtelieden - hij vaak op klompen en zij altijd met de fraaie, welhaast verdwenen Zuid-Hollandse kanten muts - zijn beiden onafgebroken het middelpunt geweest van fototoestellen en filmcamera's. Heel Amerika zijn de oudjes doorgetrokken. Ze waren in Georgië aan de Oostkust en in Idoha en Californië aan de Westkust. Veel hebben ze dus gezien en veel hebben ze ook te vertellen van de bergen en de bossen van de reusachtige wegen waar de auto's met 8 naast elkaar rijden, van de grote farms en van de enorme ontwikkeling die zich, vooral op technisch gebied; in de afgelopen 30 _jaar voltrokken heeft. Natuurlijk zijn we ook naar de kerk geweest — iedere Zondagmorgen, want dan werd er in het Hollands gepreekt. Ook daar Overweldigende belangstelling, steeds maar handen drukken en uitnodigingen in ontvangst nemen om koffie te komen drinken en dan tegelijk te vertellen van het moederland, waaraan zo veIen zich nog nauw verbonden voelen vertelde opa. En oma verhaalt hoe verwonderd ze was, dat men tot zijn 18e jaar de school bezocht. waarna dan de jongens hun militaire dienstplicht vervullen en de meisjes, meestal nog voor hun 20ste jaar in het huwelijksbootje stappen. Onwillekeurig gaan onze gedachten hierbij even terug naar het jaar 1890, toen juist vandaag 62 jaar geleden Opa en Oma in ondertrouw zijn getreden en 34 dagen later, de 25e Mei, hun huwelijk voltrokken werd. De prettigste herinneringen bewaren we aan de Kerstdagen en de nieuwjaarswisseling, toen al onze kinderen, die over alle staten van Amerika verspreid wonen, bij elkaar waren om gezamenlijk deze dagen te vieren. Ze hebben ons hierbij onvergetelijke uren bezorgd. En natuurlijk denken we terug aan onze verjaardag, die vader 8 Maart en moeder v. d. Pol 7 April heeft gevierd. Een moeilijkheid vormde natuurlijk de taal zegt opa v. d. Pol, terwijl hij een Amerikaanse sigaar opsteekt en achteloos een lucifer uit zijn vestzak opdiept, deze aan de bovenzijde van het deksel der sigarenkist aanstrijkt, waardoor grote verwondering bij de kleinkinderen ontstaat, aan wie -oma ter verduidelijking verklaart dat dit „matches" zijn. En onze Koningin, hebt u die niet gezien willen we vragen, maar nauwlijks is het woord „Koningin" over onze lippen of we krijgen een beschrijving van het geweldige enthousiasme waarmede onze Vorstin ontvangen en bejubeld is. We hebben haar zelf niet gezien, omdat we juist op reis waren, maar zo overweldigend, was de geestdrift der Amerikanen dat zij ons telkens weer over Haar spraken en vertelden. Nu zijn ze dan weer thuis. Een kamer vol bloemen, wapperende vlaggen (De Maaslanders zijn trots op hun oudjes) en een tafel vol meegebrachte geschenken. Een hartelijk welkom van burgemeester en Mevr. Groot Enzerink, zodra ze uit de auto stapten en vele handen drukken van saamgestroomde buren, vrienden en dorpsgenoten vormden het begin van enkele drukke dagen, waarin veel belangstellenden even een praatje zullen komen maken. Wij zijn nog juist op tijd om afscheid te kunnen nemen van onze 7e zoon, die eind Mei naar Canada vertrekt, want het trekken zit de familie in het bloed. Toch zal ik blij zijn ondanks alle belangstelling, als de ergste drukte weer voorbij is zegt opa. Niet dat ik vermoeid ben, maar ik moet het dorp eens in om poolshoogte te gaan nemen bij de restauratie van de kerk en de nieuw gebouwde huizen te bekijken, En als U nog eens langs komt, kom dan maar rond het etensuur want dan hebt u de meeste kans mij thuis te treffen.